Αυτή η παρουσία διαφορετικών εθνικοτήτων, ήταν κάτι που καθιερώθηκε στην πόλη και σιγά-σιγά τη μετέτρεψε σε «πολυεθνική». Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην υπόλοιπη Ιταλία, στο Λιβόρνο συνήθισαν να ζουν με διάφορες κουλτούρες αναμεμιγμένες και αυτό βοήθησε ώστε οι μόνιμοι κάτοικοί του να είναι πιο ανοιχτοί σε ιδέες. Βοήθησε ώστε να έρθουν πιο κοντά με ανθρώπους άλλων χωρών, πολιτισμών ή ιδεολογιών και ίσως να μην είναι τυχαίο τελικά ότι το λιμάνι του Λιβόρνο ήταν το σημείο στο οποίο ιδρύθηκε το κομμουνιστικό κόμμα της Ιταλίας το 1921. Αυτή, όπως καταλαβαίνετε, είναι η απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε προηγουμένως.
Οι Αντόνιο Γκράμσι και Αμαντέο Μπορντίγκα, απογοητευμένα μέλη του Partito Socialista, αποφάσισαν να αποχωρήσουν και να ιδρύσουν το κομμουνιστικό κόμμα, επιλέγοντας το Λιβόρνο ως βάση τους επειδή ήξεραν τη λογική, τις ιδέες, την ψυχοσύνθεση των κατοίκων του. Και από εκεί και πέρα, όλα πήραν τον δρόμο τους… Την ώρα που στα υπόλοιπα γήπεδα η curva τραγουδάει τον ύμνο της Ιταλίας, στο Armando Picchi το πέταλο τραγουδάει το Bandiera Rossa ή το Bella Ciao. Την ώρα που σε άλλα γήπεδα ακούγονται περίεργοι ήχοι όταν παίρνει την μπάλα ή όταν σκοράρει ένας μαύρος, στο Armando Picchi είναι καλοδεχούμενοι όλοι πλην του… Πάολο Ντι Κάνιο, για παράδειγμα.
Οι φωτογραφίες ή τα πανό για τον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είναι αυτονόητα, συμβαίνει παντού άλλωστε, σε κάθε χώρα βλέπουμε οπαδούς να τον τιμούν, αλλά για τους ultras της Λιβόρνο είναι αυτονόητο και το να κάνουν coreo με το σφυροδρέπανο ή ακόμη και με μηνύματα για τα γενέθλια του Ιωσήφ Στάλιν και του Φιντέλ Κάστρο. Στη συντηρητική Ιταλία, μια κοινωνία που ανέκαθεν προτιμούσε τη δεξιά, όλα αυτά «χτυπάνε» ακόμη περισσότερο και έχουν ως αποτέλεσμα η Λιβόρνο να είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο όχι για τις αγωνιστικές επιδόσεις της, οι οποίες ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήταν κάτι το τρομερό, αλλά για τους τιφόζι. Για τα πιστεύω τους. Για τη συμπεριφορά τους. Ακόμη κι όταν αυτή σοκάρει τη χώρα.
Οταν, για παράδειγμα, στα ιταλικά γήπεδα είχε αποφασιστεί πριν χρόνια να κρατηθεί ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των Ιταλών στρατιωτών που είχαν χάσει τη ζωή τους στο Nasiriyah του Ιράκ, όταν γινόταν ο πόλεμος εκεί, στην curva του Armando Picchi αποδοκίμασαν έντονα και άρχισαν να φωνάζουν «δώστε μας δέκα, εκατό, χίλια Nasiriyah», εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την έντονη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι η Ιταλία έπαιρνε μέρος σε αυτό τον πόλεμο.
Για τους υπόλοιπους, ήταν μια αποτροπιαστική, ντροπιαστική πράξη. Για τους Λιβορνέζους, ήταν απλά το αυτονόητο, αυτό που έπρεπε να κάνουν, να στηρίξουν δηλαδή τον αδύναμο, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση ήταν το Ιράκ. «Λαός ενωμένος, ποτέ ηττημένος», λέει ένα κομμουνιστικό τραγούδι της Χιλής και στο Armando Picchi το τραγουδούν συχνά, δίνοντας το στίγμα τους. Κι ας είναι, τα τελευταία χρόνια ειδικά, συχνά ηττημένη η ομάδα τους…
Διαβάστε επίσης
Λάτσιο: Η ομάδα που πήρε τα χρώματά της από την Ελλάδα
Αβελίνο: Η βραδιά που 11 άνθρωποι έγιναν λύκοι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου