Όταν η ιστορική ομάδα της Γουίμπλεντον «μετακόμισε» το 2002 στο Μίλτον Κέινς 100 χιλιόμετρα μακρυά και τελικά άλλαξε όνομα, οι πιστοί οπαδοί του συλλόγου αποφάσισαν να την αναγεννήσουν.
Η Γουίμπλεντον αποτελούσε το καμάρι της ομώνυμης πόλης, ενός προαστίου στα νοτιοδυτικά του Λονδίνου και ήταν ο κύριος λόγος που τα σαββατιάτικα απογεύματα, στις παμπ γινόταν το αδιαχώρητο. Ως ποδοσφαιρικός σύλλογος είχε ιδρυθεί το μακρινό 1889 και είχε μακροχρόνια παρουσία στις ερασιτεχνικές
κατηγορίες. Εκείνο, όμως, που έκανε την Γουίμπλεντον να ξεχωρίζει δεν ήταν οι τίτλοι, ούτε οι επιτυχίες, αλλά το δέσιμο με την τοπική κοινωνία.Αυτό δεν ξεθώριασε με την επαγγελματοποίηση του ποδοσφαίρου, παρέμενε εκεί, στους δρόμους και τις παμπ, παρέα με μπύρες και σημαίες, θυμίζοντας παλιότερες ρομαντικές εποχές. Η νοοτροπία των μελών ήταν κι αυτή ιδιαίτερη και έκανε τους «Ντονς», όπως ήταν το παρατσούκλι τους, να θυμίζουν περισσότερο «συμμορία», παρά ομάδα. Σίγουρα οι θεατές βλέποντας τους αγώνες δεν έβλεπαν πάντα όμορφο ποδόσφαιρο, έβλεπαν όμως φιλότιμο και αυταπάρνηση.
Η Γουίμπλεντον είναι η πρωταγωνίστρια, η πριγκίπισσα του παραμυθιού. Αυτό το παραμύθι, όμως, δε γινόταν να έχει μόνο πριγκίπισσα. Έχει και πρίγκιπα. Και αφού έχει πρίγκιπα, δε γίνεται να λείπει ο δράκος…
Το 1986 η Γουίμπλεντον κερδίζει την άνοδο στα «σαλόνια» της First Division, της ανώτατης κατηγορίας του αγγλικού ποδοσφαίρου, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Μόλις δύο χρόνια μετά έχει καταφέρει να προκριθεί στον τελικό του FA Cup, όπου και θα αντιμετωπίσει τη μεγάλη Λίβερπουλ. Το βράδυ πριν τον τελικό οι παίκτες τα έπιναν στην παμπ «The Fox and Grapes» παρέα με οπαδούς, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση της ομάδας.
Όλη η πόλη ζούσε κι ανέπνεε για τον τελικό κι οι αγαπημένοι της «συμμορίτες» δεν είχαν σκοπό να τους απογοητεύσουν. Με μπροστάρη τον διαβόητο Βίνι Τζόουνς ξεκίνησαν να τραμπουκίζουν τους «Κόκκινους» απ’ τη φυσούνα και μπήκαν στο γήπεδο με μάτι που γυάλιζε. Ο Λόρι Σάντσεζ άνοιξε το σκορ στο πρώτο ημίχρονο, οι «Ντονς» έπρεπε απλά να αντέξουν την κόκκινη καταιγίδα. Και άντεξαν κάνοντας κατάθεση ψυχής, έστω κι αν χρειάστηκαν τον τερματοφύλακα Ντέιβ Μπίσαντ να αποκρούσει πέναλτι στις αρχές του δευτέρου μέρους!
Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά η «Τρελή Συμμορία» είχε κατακτήσει το αρχαιότερο τρόπαιο στον κόσμο του ποδοσφαίρου και έγινε η μοναδική ομάδα με κατάκτηση και της επαγγελματικής και της ερασιτεχνικής μορφής του κυπέλλου, αφού είχε πάρει το FA Trophy το 1963. Η αδικία που θα βίωνε την επόμενη χρονιά ήταν πως δεν της επιτράπηκε να εξαργυρώσει την επιτυχία της, συμμετέχοντας στο Κύπελλο Κυπελλούχων, εξαιτίας της απαγόρευσης συμμετοχής αγγλικών ομάδων σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, μετά την τραγωδία του Χέιζελ.
Η χρυσή εποχή όμως συνεχίστηκε και η Γουίμπλεντον παρέμεινε συνεχόμενα κάτοικος πρώτης κατηγορίας έως το 2000, οπότε και υποβιβάστηκε, οδηγούμενη έτσι σε οικονομική κατάρρευση. Μελανό σημείο αυτής της περιόδου θα χαρακτηρίζαμε την εγκατάλειψη της παραδοσιακής της έδρας, του Πλαφ Λέιν απ’ το 1912. Ο λόγος ήταν η ίδρυση της Πρέμιερ Λιγκ και η ακόλουθη εφαρμογή των μέτρων του λόρδου Τέιλορ, περί ασφάλειας των γηπέδων.
Η ιστορική έδρα των «Ντονς» δεν πληρούσε τις νέες προδιαγραφές, καθώς ελάχιστες βελτιώσεις είχαν γίνει απ’ την εποχή της κατασκευής της κι έτσι η ομάδα το 1991 αναγκάστηκε να παίζει ως φιλοξενούμενη στο Σέλχαστ Παρκ της άσπονδης γειτόνισσας Κρίσταλ Πάλας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ένα νέο προάστιο χτίστηκε βορειοδυτικά του Λονδίνου, το Μίλτον Κέινς. Η νέα πόλη αποτέλεσε σπίτι για επιχειρηματίες, εργολάβους και γενικότερα για ευκατάστατα μέλη της κοινωνίας.
Παρά τη ύπαρξη λίγων τοπικών ομάδων, φάνηκε γρήγορα η επιθυμία της ντόπιας κοινότητας να τραβήξει στα μέρη της μια ομάδα με ιστορία και θέση σε υψηλότερες κατηγορίες. Οι πρώτες απόπειρες ήταν αποτυχημένες, αφού οι προσπάθειες με την Τσάρλτον το 1973, την Γουίμπλεντον το 1979 και τη Λούτον το 1983 δεν ευοδώθηκαν. Το σχέδιο φάνηκε να αποτυγχάνει, όταν το 1993 εμφανίστηκε ο «δράκος» του παραμυθιού μας, ο Πιτ Γουίνκελμαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου