Ο Ραλφ Ράνγκνικ, ο Γερμανός «προφέσορας», καταφτάνει στο Μάντσεστερ και ετοιμάζεται να συναντήσει όλους του τους «ακόλουθους». 

«Λαμβάνοντας μάλιστα υπόψη και τα παιχνίδια που έχει να δώσει η ομάδα μέσα στον Νοέμβρη, η καρέκλα του Νορβηγού στον πάγκο, ενδέχεται να μεταμορφωθεί σε εκτινασσόμενο κάθισμα. Όμως όπως λένε και στο χωριό μου… time will tell.». Έτσι ακριβώς τελείωνε το

κείμενο στην παρθενική μου ενασχόληση με τα «κοινά» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, κατά την οποία ανέμενα την άμεση απομάκρυνση του Νορβηγού από το «τιμόνι». Πλέον όλα όμως αλλάζουν, με τον Ραλφ Ράνγκνικ να γίνεται «καπετάνιος».

Ταξιδεύουμε στο Μπάκναγκ της Γερμανίας και το Ομόσπονδο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Εκεί όπου στα μέσα του 1945, ο Ντίτριχ από το Κένιγκσμπεργκ (σημερινό Κάλινγκραντ) και η Έρικα από το Μπρέσλαου (σημερινό Βρότλσαβ) έμελλε να δημιουργήσουν την οικογένεια Ράνγκνικ. Δεκατρία χρόνια αργότερα, έρχεται στον κόσμο ο Ράλφ. Ένα παιδί που από μικρή ηλικία φαινόταν να έχει ένα πολύ έξυπνο και δημιουργικό μυαλό. Αγαπημένο του άθλημα φυσικά το ποδόσφαιρο αν και δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα ως ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε να αγωνίζεται στις ακαδημίες της Στουτγάρδης, χωρίς ωστόσο να έχει βλέψεις για να γίνει επαγγελματίας. Περισσότερο αφοσιωμένος ήταν στην αποφοίτηση του από το σχολείο αλλά και την εισαγωγή σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Αγωνιζόμενος για την Β’ ομάδα των «Σουηβών» κατάφερε να ολοκληρώσει ταυτόχρονο τις σπουδές του στην Φυσική Αγωγή σε ηλικία μόλις 20 ετών.

 

 

Τότε η ζωή τον έφερε για πρώτη φορά στην Αγγλία. Η υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Σούσεξ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να εξελίξει περισσότερο τις γνώσεις του επάνω στο αντικείμενο σπουδής του. Και επειδή το ποδόσφαιρο ήταν και η αγαπημένη του ενασχόληση, φρόντισε να μην αποστασιοποιηθεί από αυτό και να αγωνιστεί με την ερασιτεχνική Σάουθγουικ στα τοπικά πρωταθλήματα της περιοχής. Πέραν όμως της μαγείας των Αγγλικών πανεπιστημίων, φρόντισε να γνωρίσει και την ομορφιά των τοπικών πρωταθλημάτων. Αφού έκανε το ντεμπούτο του απέναντι στην Στείνινγκ Τάουν, στον δεύτερο αγώνα απέναντι στην Τσίτσεστερ Τάουν αποχώρησε με τρία ραγισμένα πλευρά εκ των οποίων το ένα είχε τρυπήσει το πνευμόνι του. «Ήμουν στο νοσοκομείο σε μια πτέρυγα με άτομα ηλικίας 60, 70 και 80 χρονών. Έμεινα για τρεις εβδομάδες νοσηλευόμενος και τέσσερις μήνες εκτός αγωνιστικής δράσης. Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση, ήταν πως κανείς δεν είχε έρθει να με βοηθήσει την στιγμή που τραυματίστηκα. Αργότερα βέβαια μου είπαν ότι υπήρχε ένας νόμος που σε περίπτωση σοβαρού τραυματισμού μπορούσε να σε αγγίξει μόνο ο γιατρός. Είχα σοκαριστεί στην αρχή», είχε δηλώσει σε ένα Γερμανικό ντοκιμαντέρ ό Ράνγκνικ, ο οποίος ωστόσο αγωνίστηκε με την Σάουθγουικ άλλες εννέα φορές, μέχρι να αποφοιτήσει και να επιστρέψει στην Γερμανία. Κατόπιν αγωνίστηκε για λίγο στις Χέιλμπρον και Ούλμ, πριν αποφασίσει να επιστρέψει σε ηλικία 25 ετών στην γενέτειρά του και την τοπική ομάδα ως παίκτης-προπονητής. Σε καμία περίπτωση όμως δεν περίμενε ότι η άσημη Βικτόρια του Μπάκνανγκ θα του άλλαζε όλη του την ζωή. Κυριολεκτικά.

 

«ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΡΔΙΟΧΤΥΠΙ» 

Το 1984, κατά την διάρκεια της καλοκαιρινής προετοιμασίας της Ντιναμό Κιέβου στην Γερμανία, οι Ουκρανοί αντιμετώπισαν την Βικτόρια του Ράνγκνικ. Το τελικό σκορ παραμένει άγνωστο, αλλά τότε ένας νέος κόσμος ξεκίνησε να πλάθεται στα μάτια του νεαρού προπονητή. «Ο Βαλέρι Λομπανόφσκι είχε παρατάξει την ομάδα με τέτοιο τρόπο και είχε ένα τέτοιο στυλ παιχνιδιού που νόμιζες ότι η Ντιναμό Κιέβου αγωνιζόταν με δύο παίκτες παραπάνω», θα δηλώσει «μαγεμένος» ο Γερμανός προπονητής ο οποίος είχε καθηλωθεί από το εντυπωσιακό και συνεχές πρέσινγκ των Ουκρανών. Βέβαια ήταν η εποχή όπου οι Γερμανοί ακόμη δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη ταυτότητα ποδοσφαιρικά. Το 3-5-2 με τον λίμπερο, τα δυο κεντρικά στόπερ, τους δυο αμυντικούς μέσους, δυο μπακ-χαφ που να τρέχουν πάνω-κάτω την πτέρυγα, ένα δεκάρι και έναν πλέιμεικερ δεν εντυπωσίαζε ιδιαίτερα τον Ράλφ, ο οποίος το έβρισκε βαρετό και ανιαρό. Και ευτυχώς δεν ήταν μόνος.

Ένας κύριος με το όνομα Χέλμουτ Γκρος ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που παρακίνησαν τον Ράνγκνικ να εντριφύσει ακόμη περισσότερο στην προπονητική και να κάνει κάτι δικό του. Ο Γκρος δεν ήταν ποτέ καταξιωμένος προπονητής. Αντιθέτως προπονούσε ομάδες ακαδημιών και τοπικές ομάδες που «βολόδερναν» στην έκτη και την έβδομη κατηγορία. Παρόλα αυτά, μαζί με τον Ράνγκνικ έπιασαν τις ποδοσφαιρικές τακτικές από την αρχή της ιστορίας. Μελέτησαν τις ομάδες του Έρνστ Χάπελ, του Γκιούλα Λόραντ, του Βαλέρι Λομπανόφσκι και του Αρίγκο Σάκι, έπαιρναν τα στοιχεία που επιθυμούσαν από το παιχνίδι του καθενός και ξεκίνησαν να τα δουλεύουν στις ομάδες τους. Λίγα χρόνια αργότερα, οι δρόμοι τους «διασταυρώθηκαν». Το 1991, η Κ-19 των Σουηβών κατακτούσε με άνεση την Bundesliga, έχοντας για προπονητή τον Ράνγκνικ και αναλυτή τον Γκρος. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 1994. Έφτιαξαν ένα σπουδαίο όνομα στην περιοχή της Βυρτεμβέργης με τους γνώστες του ποδοσφαίρου να φωνάζουν ότι το μέλλον του ποδοσφαίρου βρίσκεται στις ακαδημίες της Στουτγάρδης. Κανείς δεν πείστηκε. Ο Ράλφ αποχώρησε από τον σύλλογο και βρήκε καταφύγιο στην Ρόιτλινγκεν της Γ’ κατηγορίας. Στα δυο έτη που παρέμεινε, η Ρόιτλινγκεν έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην ιστορία της. Κάτι που μπορεί να μην αποτυπώθηκε ποτέ στα μίντια ή τον βαθμολογικό πίνακα, αλλά για πρώτη φορά ένας νεαρός προπονητής απασχολούσε τους Γερμανούς αναλυτές.

 

«ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΟΥΛΜ» 

Το 1997 η Ούλμ αγωνίζεται στην Ρετζιοναλίγκα (τότε Γ’ Κατηγορία) και ο Ράλφ Ράνγκνικ προσλαμβάνεται για να καθοδηγήσει την ομάδα για τα έξι εναπομείναντα παιχνίδια της σεζόν 1996-97. Τερματίζει στην έκτη θέση και ξεκινάει να προετοιμάζει τον σύλλογο για την επόμενη σεζόν. Σε καμία περίπωση δεν μπορούσε να θεωρηθεί φαβορί για τον προβιβασμό. Σε αυτή τη θέση δέσποζαν οι Κίκερς Όφενμπαχ και η «πρώην» Ρόιτλινγκεν, οι οποίες είχαν υπερδιπλάσιο μπάτζετ και θα μάχονταν για την πρώτη θέση που οδηγούσε στην Τσβάιτελιγκα. Τότε ξεκίνησε να γίνεται το πρώτο θαύμα. Η Ούλμ, παιχνίδι με παιχνίδι έμοιαζε ολοένα και πιο ασταμάτητη. Το διαφορετικό στυλ παιχνιδιού έκανε την μεγάλη διαφορά, αιφνιδιάζοντας κάθε ομάδα του Βορείου Ομίλου. Με μπροστάρη τον Γιουγκοσλάβο Ντράγκα Τρικούλια που σκόραρε 19 φορές, η Ούλμ κατέκτησε στο νήμα την πρώτη θέση με 60 βαθμούς, στέλνοντας τους Κίκερς στα πλέι-οφφ ανόδου και της Μπορούσια Φούλντα, Ρόιτλινγκεν και Βάκερ Μπουργκχάουζεν στο καναβάτσο. Η νέα σεζόν στην Τσβάιτελιγκα έμοιαζε σαν παραμύθι για τους κατοίκους της περιοχής. Όμως δεν είχαν ιδέα το τι θα ακολουθούσε αργότερα.

 

https://www.youtube.com/watch?v=YdptfWFOLkQ

 

Μέχρι και τα Χριστούγεννα του 1998, η Ούλμ θα στεκόταν με άνεση στις θέσεις που οδηγούν στην Μπουντεσλίγκα. Το όνομα του Ράνγκνικ απασχολούσε συνεχώς την γερμανική τηλεόραση και λίγο πριν την αλλαγή του έτους θα βρεθεί προσκεκλημένος στο στούντιο της αθλητικής εκπομπής της ZDF για να εξηγήσει στο κοινό τον δικό του τρόπο ποδοσφαίρου. Εμφανίζεται λοιπόν στο πλατό ένας αδύνατος τύπος με μαύρο κουστούμι και λεπτά γυαλιά μυωπίας και ξεκινάει να εξηγεί πάνω σε έναν πράσινο πίνακα με 22 μαγνητάκια τον τρόπο παιχνιδιού του. Το όνομα αυτού; Γκέγκενπρέσινγκ. Μια τακτική που έμελλε να ιδρύσει ο ίδιος, και να την εξελίξουν σήμερα, η να βασιστούν επάνω σε αυτήν τεράστια ονόματα της προπονητικής, όπως ο Γιούργκεν Κλόπ, ο Τόμας Τούχελ και ο Ράλφ Χάσενχουτλ. Προπονητές που όλοι τους βρίσκονται στην Πρέμιερ Λίγκ. Πίσω στο αγωνιστικό κομμάτι, η Ούλμ συνέχιζε να βρίσκεται εντός των θέσεων ανόδου, έχοντας και πάλι για πρώτο σκόρερ τον παντελώς άγνωστο Τρικούλια (δεν έχει ούτε δικό του λήμμα στην wikipedia). Εν τέλει η άνοδος επετεύχθη. Σε ένα συγκλονηστικό φινάλε, η Ούλμ τερμάτισε στην τρίτη θέση αφήνοντας το Αννόβερο στην τέταρτη θέση με μόλις έναν βαθμό διαφορά. Όμως ο Ράνγκνικ δεν ήταν εκεί να πανηγυρίσει το κατόρθωμά του. Και αυτό γιατί στους τελευταίους πέντε αγώνες της σεζόν είχε αναλάβει την «αγαπημένη» του Στουτγάρδη. Κάτι που έγινε από…σπόντα αφού κανονικά θα αναλάμβανε από την νέα σεζόν, όμως η συμφωνία του με τους Σουηβούς είχε διαρρεύσει στους παίκτες και τον Τύπο με αποτέλεσμα να υπάρξουν σοβαρές αναταραχές στα αποδυτήρια.

 

«ΤΟ ΑΠΟΘΗΜΕΝΟ, ΤΟ ΑΝΟΒΕΡΟ ΚΑΙ Η…ΣΑΛΚΕ»

Μετά από το «αγροτικό» του στην Β’ ομάδα της Στουτγάρδης στα μέσα της δεκαετίας του’80 και την κατάκτηση της Μπουντεσλίγκα με την Κ-19 του συλλόγου στις αρχές του ‘90, είχε έρθει η ώρα να… ολοκληρώσει την θητεία του στο Μερσέντες Μπενζ Αρίνα με την ανάληψη της πρώτης ομάδας. Στην πρώτη του πλήρης σεζόν κατάφερε να κατακτήσει την όγδοη θέση κερδίζοντας μάλιστα μια θέση στο Κύπελλο Ιντερτότο. Παρόλα αυτά δεν έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένος, παρά το γεγονός ότι το ρόστερ δεν είχε τα μεγάλα ονόματα που θα έβαζαν τον σύλλογο στην διεκδίκηση της πρώτης τετράδας. Ακόμη πιο περίπλοκη αποδείχθηκε η επόμενη σεζόν.

Η ομάδα συνεχώς φλέρταρε με τον υποβιβασμό, όμως το χάπι «χρυσώθηκε» από την κατάκτηση του Κυπέλλου Ιντερτότο και την μετέπειτα πορεία στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, στην οποία ο σύλλογος απέκλεισε κατά σειρά της Χάρτς, Ίνσμπρουκ Τίρολ και Φέγενορντ. «Κερασάκι στην τούρτα» ήταν η πορεία μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Γερμανίας, όπου και αποκλείστηκε από την Μπάγερν. Παρόλα αυτά ο Ράλφ δεν άντεξε. Μετά τον αποκλεισμό από την Θέλτα στους «16» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ και με την ομάδα στην 17η θέση της Μπουντεσλίγκα, απολύθηκε, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση στην ομάδα της καρδιάς του. Δεν έμεινε για πολύ άνεργος. Το Ανόβερο που βρισκόταν στην Τσβάιτελιγκα του προσέφερε θέση εργασίας την οποία δέχθηκε με τεράστια χαρά. Από την πρώτη κιόλας σεζόν κατάφερε να πετύχει την επιστροφή του συλλόγου στην Μπουντεσλίγκα μετά από 13 χρόνια. Παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημα στην κορυφαία κατηγορία, στο δεύτερο μισό ακολούθησε μια «ελεύθερη πτώση», με τον ίδιο να αποχωρεί τον Μάρτιο του 2004 μετά από μια ήττα από την Γκλάντμπαχ, υπό τον φόβο ενός υποβιβασμού.

Τότε κάτι παράδοξο συνέβη. Δεν ήθελε να είναι άλλο πια προπονητής. Για την ακρίβεια ήθελε να είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Ήθελε να είναι ένας ολόκληρος ποδοσφαιρικός οργανισμός. Ήθελε να έχει τον πρώτο λόγο σε όλα και να μην λογοδοτεί σε κανέναν. Μήπως ήταν τρελός; Μήπως τα είχε χαμένα; Παρόλα αυτά περίμενε καρτερικά την ευκαιρία του. Μέχρι όμως να του δινόταν, θα αναλάμβανε προσωρινά τον πάγκο της Σάλκε, αφού λίγες μέρες μετά την έναρξη της σεζόν 2004-05, ο Γιούπ Χάινκες απολύθηκε αιφνιδίως από τον γενικό διευθυντή της Σάλκε, Ρούντι Ασάουερ. Εν πάση περιπτώσει, η ομάδα από το Ζελσενχίρχεν, παρά το κακό ξεκίνημα, υπό τις οδηγίες του Ράνγκνικ μεταμορφώθηκε, έφτασε μέχρι τα νοκ-άουτ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αλλά και τον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας. Το πιο παράδοξο ήταν κατάφερε για να ένα μεγάλο διάστημα της σεζόν να βρίσκεται στο κυνήγι του τίτλου. Η Μπάγερν δεν “σκόνταψε” πουθενά. Η Σάλκε υπέπεσε σε μερικές γκέλες προς το τέλος της σεζόν, τερματίζοντας στην δεύτερη θέση. Την επόμενη σεζόν, ο Γερμανός έζησε και την εμπειρία του Τσάμπιονς Λίγκ, με την ομάδα του ωστόσο να τερματίζει στην τρίτη θέση του ομίλου πίσω από Μίλαν και Αιντχόφεν, ενώ το «κύκνειο άσμα» ήρθε ξαφνικά λίγο πριν την χειμερινή διακοπή με αφορμή τον διασυρμό από την Αιντράχτ στο Κύπελλο με 6-0.

 

«ΕΞΕΛΙΞΗ, ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ» 

Ούτε ο ίδιος ο Ράνγκνικ δεν περίμενε αυτό που θα του συνέβαινε στην καριέρα του. Για να βρει τα πατήματά του και τα θέλω του σε έναν σύλλογο, έπρεπε να απομακρυνθεί σε ένα χωριουδάκι που αριθμεί λίγο πάνω από 3.000 κατοίκους. Από το Τσάμπιονς Λιγκ και την μάχη για την κατάκτηση στην Μπουντεσλίγκα, δέχθηκε να πάει σε μια μικρή ομάδα της Γερμανίας που μόλις είχε ανέβει στην τρίτη εθνική κατηγορία. Ο λόγος; Η Χόφενχαιμ του Ντίτμαρ Χοπ. Όλοι γνωρίζετε πάνω κάτω την ιστορία της ομάδας αλλά και του ίδιου του Χοπ, ο οποίος αποφάσισε να επενδύσει μια ολόκληρη περιουσία σε έναν πολύ μικρό (τότε) γερμανικό σύλλογο. Αφότου έχτισε ακαδημίες, οργάνωσε ενδελεχώς τον σύλλογο σε κάθε τομέα του, δημιούργησε νέες κτηριακές εγκαταστάσεις και φυσικά ξεκίνησε την ανέγερση νέου γηπέδου, ο Χοπ έπεισε τον Ράνγκνικ να αναλάβει τον σύλλογο από την τρίτη κιόλας κατηγορία, με ένα μακρόπνοο σχέδιο πενταετίας που έφτανε ως την Μπουντεσλίγκα. Σαν να μην έφταναν αυτά, ο ιδιοκτήτης της Χοφένχαιμ έδινε «κυριολεκτικά» τα κλειδιά της ομάδας στον Ράνγκνικ για να δημιουργήσει και να ανοικοδομήσει τον σύλλογο όπως ονειρευόταν εκείνος. Από εκεί και πέρα τα αποτελέσματα τα γνωρίζετε όλοι. Μέσα σε μόλις δυο χρόνια ήρθε η άνοδος στην Bundesliga. Στο Ρέιν Νέκαρ παιζόταν το πιο καινοτόμο και συναρπαστικό ποδόσφαιρο σε όλη την Γερμανία. Άπαντες χάζευαν την Χόφενχαιμ του Ράλφ Ράγκνικ. Και όλα αυτά χωρίς ηχηρές μεταγραφές και παχυλά συμβόλαια, αλλά με παίκτες ηλικίας κάτω των 25 ετών, φθηνούς, εξελίξιμους και με μεταπωλητική αξία. Αγνό, επιστημονικό και επαγγελματικό σκάουτινγκ.

 

 

Το 2011 άφησε το «δημιούργημά» του για να δημιουργήσει μια νέα βελτιωμένη έκδοση της Χόφενχαιμ. Ο όμιλος Ρεντ Μπουλ χρειάστηκε εκείνον και τις γνώσεις τους για να βοηθήσει αφενός στην δημιουργία της Ρέντ Μπουλ Λειψίας και στην εξέλιξη της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Άφησε την προπονητική, μένοντας στο οργανωτικό επίπεδο, φέρνοντας τους καλύτερους σε κάθε πόστο, ακολουθώντας πιστά το δικό του «ευαγγέλιο» υπό την ονομασία ΚΚΚ: Konzept, Kapital, Kompetenz, δηλαδή πλάνο, κεφάλαιο και ανταγωνιστικότητα. Τα αποτελέσματα αυτά τα βλέπουμε μέχρι και σήμερα. Η ομάδα της Λειψίας είναι μια από τις καλύτερες ομάδες της Γερμανίας, έχοντας φτάσει μέχρι και τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λίγκ, η Σάλτσμπουργκ έφτασε μέχρι την ίδια φάση στο Γιουρόπα Λίγκ, ενώ έχει γίνει «ειδήμων» στην ανάπτυξη και εξέλιξη παικτών (η λίστα κυριολεκτικά είναι ατελείωτη), ενώ σπουδαίο ρόλο έπαιξε στις αντίστοιχες ομάδες των ΗΠΑ και Βραζιλίας, με τους Ρέντ Μπουλς της Νέας Υόρκης να κατακτούν το πρωτάθλημα του 2018, ενώ το νεότερο απόκτημα, η Μπραγκαντίνο ανέβηκε πέρυσι στην Α’ κατηγορία της Βραζιλίας και φέτος έφτασε μέχρι τον τελικό του Σουνταμερικάνα, χάνοντας με 1-0 από την Παραναένσε.

Αρκετά μακρηγορήσαμε, όμως ένας κύριος σαν τον Ράνγκνικ αξίζει πολλές παραπάνω από περίπου 2.500 λέξεις. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προσλαμβάνει τον καλύτερο υπηρεσιακό προπονητή που θα μπορούσε να βρει αυτή την στιγμή. Αφενός γιατί ο ίδιος ο Ράλφ δεν λογίζει τον εαυτό του πλέον ως προπονητή και αφετέρου διότι γνωρίζει ότι ανεξάρτητα του απολογισμού της φετινής σεζόν, ο Γερμανός θα έχει άλλα δυο χρόνια να αποδείξει στο πραγματικό του πόστο τι πραγματικά αξίζει. Έχει την ευκαιρία να ανοικοδομήσει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τον τρόπο που εκείνος ξέρει. Το έκανε στην Χόφενχαιμ, το έκανε στην Λειψία, ώρα να το δούμε και στο Όλντ Τράφορντ.

 

Συντάκτης: Φάνης Αγριτέλλης 

 

Διαβάστε επίσης: https://eyap.gr/fampian-mpartez-yperochos-paraxenos-kai-falakros/